Abstract
Krizler ve savaşlarla şekillenen 20. yüzyılın en tartışmalı figürlerinden biri olan Alman hukukçu Carl Schmitt, meşruiyeti salt yasallığa indirgeyen anlayışın ötesine geçerek, bu yasallığı mümkün kılan kurucu kaynaklara odaklanmıştır. Schmitt’in özellikle 'nomos' kavramı ekseninde geliştirdiği nomotetik yaklaşım, kendi çağını aşarak günümüzün hukuk ve siyaset teorileri için temel bir tartışma zemini sunmaya devam etmektedir. Bu makale, Schmitt’in ‘nomos’ kavramı üzerinden şekillendirdiği düşünce sistematiğini merkezine alarak, günümüzün dönüşen siyasi, hukuki ve ekonomik dinamiklerini analiz etmeyi amaçlamaktadır. Ancak bu analiz yürütülürken, toplumsal süreçlerin keskin bir matematiksel formüle sığdırılamayacağı; her dönemin kendi içsel çelişkileri ve dinamikleriyle özgün bir bağlam sunduğu da metodolojik bir esas olarak kabul edilmiştir. Bu doğrultuda makale kapsamında ilk olarak nomosun teorik temelleri ve tarihsel kırılma noktaları ele alınmakta; ardından literatürdeki güncel yaklaşımlar ışığında İsrail, Çin ve ABD örnekleri üzerinden nomosun modern egemenlik pratikleri üzerindeki etkisine dair görüşler değerlendirilmektedir. Son bölümde ise David Harvey’in "zaman-mekân sıkışması" kavramı perspektifiyle, dijitalleşme ve veri temelli yeni güç odaklarının klasik nomos anlayışını nasıl dönüştürdüğü tartışılmaktadır. Makale, dünyanın yeni bir düzenin eşiğinde mi yoksa mevcut nomosun farklı şekillere büründüğü bir geçiş sürecinde mi olduğu sorusuna yanıt aramaktadır.