Abstract
Amaç: Bu araştırma okul öncesi dönemde çocuğu olan ebeveynlere yönelik geliştirilen duygusal ihmal ve duy-gusal istismara müdahale programının etkililiğini incelemeyi amaçlamaktadır. Gereç ve yöntemler: İstanbul’da bir anaokulunda bulunan 7 deney 7 kontrol grubuna atanmak üzere 14 gönüllü ebeveyn ile yürütülmüş olup deney grubuna 14 oturumluk müdahale programı uygulanmıştır. Müdahale öncesi ve sonrasında iki gruba da “Duygusal İstismar Potansiyeli Ölçeği”, “Duygusal İstismar Farkındalık Ölçeği” ve “Anne-Çocuk İhmal Ölçeği” uygulanmıştır. Müdahale programının etkililiğini incelemek için grup içi ve gruplar arası karşılaştırmalar parametrik ve parametrik olmayan testler ile analiz edilmiştir. Bulgular: Analiz sonuçlarına göre grupların ön test puanları ölçme araçlarının tamamı için farklılık gösterme-mektedir. Deney grubu “Nedensel” ön test puanları son test puanlarından anlamı düzeyde düşük, “Duygusal İhmal” ön test puanları son test puanlarından anlamı düzeyde yüksektir. “Duygusal İhmal” alt boyutu artan puan-ları azalan duygusal ihmal düzeyini göstermektedir. Deney grubu “Nedensel”, “Duygusal İstismar Farkındalık” ve “Duygusal İhmal” son test puanları kontrol grubu son test puanlarından anlamlı düzeyde farklılaşmaktadır. Sonuç: Çalışma sonucunda, geliştirilen çok boyutlu müdahale programının ebeveynlerin duygusal istismar nedensel davranışlarını ve duygusal ihmal düzeylerini azalttığı görülerek duygusal istismar farkındalık düzeyi açısından koruyucu bir rolü olduğu görülmüştür. Duygusal ihmal ve istismarın bireyin ruh sağlığı üzerindeki uzun vadeli etkileri göz önünde bulundurulduğunda, geliştirilen müdahale programı, ruh sağlığı alanında çalışan uzmanlara grup temelli uygulamalarda yol gösterebilecek bütüncül ve etkili bir model sunmaktadır.