Abstract
Erhan Bener ilk romanını henüz yirmi üç yaşındayken 1952 yılında yayınlamış ve öldüğü 2007 yılına kadar da roman verimini velut bir şekilde sürdürmüştür. Romanlarında dönemin toplumsal meselelerini özellikle de ilk dönem romanlarında tek parti rejiminden Demokrat Parti dönemine geçişi konu arka planında ele alsa da karakterlerin çelişkilerini, yalnızlıklarını ve içinde bulundukları durumdan çıkmaya, kurtulmaya çalışmalarını merkeze alan Bener, konu ve karaktere göre geliştirdiği anlatım tekniğiyle dikkati çeker. Loş Ayna’da polisiye bir kurguyla iki kardeşin aynı kadına olan ilgisini bir cinayet etrafında, Elif’in Öyküsü’nde küçük bir köylü kızının yaşadığı travma ve şiddeti karakterin ağzından günce formunda, Oyuncu romanında ise yazar Kerim Turgut’un hem yazarlığı hem de çevresindeki insanlarla olan hesaplaşması yazınsal bir sorunsalla şekillendirilir. Kurmacanın bir oyun olarak şekillendirildiği bu anlatılarda Oyuncu ile Loş Ayna arasında; romanların kendi eleştirisini de barındırması bakımından Elif’in Öyküsü ile Oyuncu romanları birbiriyle paralellik göstermektedir. Bu bağlamda Oyuncu’da Bener’in kendi romanlarına yaptığı anıştırmalar Bener’in roman anlayışını bütünsel bir çerçevede değerlendirmeyi dayatır. Bu çalışmada Bener’in romanlarında ele aldığı karakterlerin konumuna göre tercih ettiği anlatım tekniklerine odaklanılmıştır.