Abstract
Klasik gitarın hem polifonik bir çalgı olması hem de çok geniş renk özelliğine sahip olması besteci ve yorumcular için küçük bir orkestra mantığını geliştirmiştir. Ancak klasik gitar performansında bu konu yoruma dayalı, muğlak bir alandır. Romantik gitaristler tamamen minyatür orkestra anlayışına dayalıyken, modern gitaristler rengi azalttı. Kontrol ve temizlik daha öne çıkarıldı. Bu konuda yeni yaklaşımlar söz konusu olurken gitar yapımcıları yeni arayışlar içerisine girdi. Romantik ve modern yorumcuların bu farklı yaklaşımları zaman zaman çatışır haldedir. Bu çalışmada ilk önemli orkestral besteci ve gitarist olan, eserlerini küçük bir orkestra anlayışıyla besteleyen Fernando Sor ele alındı. Sor’un op.9 Mozart’ın Sihirli Flüt operasından bir teması üzerine çeşitlemeleri Romantik gitarist Andres Segovia ve Modern anlayışa sahip olan Manuel Barrueco edisyonları üzerinden analiz edilerek farklı yaklaşımlar ortaya çıkarıldı.