Abstract
Bu çalışma, siyasi rekabetin robot vergisi veya sübvansiyonu gerektirip gerektirmediğini analiz etmektedir. Basit bir genel denge modeli aracılığıyla, otomasyonun rutin çalışanları ikame ederken, rutin olmayan çalışanların verimliliğini artırdığını ve bu durumun toplumda siyasi bir çıkar çatışmasına neden olduğunu göstermekteyiz. Bu çatışma sonucunda, farklı işçi gruplarını temsil eden iki siyasi partinin, seçimi kazanmak ve kendi seçmenlerinin faydasını maksimize etmek amacıyla oyun teorik bir rekabete girdiğini analiz ediyoruz. Bu siyasi yarışta, hem gelir vergisi hem de robot vergisi politika araçları kullanılmaktadır. Nicel analizimiz, mevcut robot fiyatlarının yüksek olması nedeniyle her iki partinin de robot kullanımı için sübvansiyonları desteklediğini göstermektedir. Ancak, bu çalışmada, teknolojik gelişmeye bağlı olarak robot fiyatlarının zamanla düşmesiyle birlikte, uzun vadede robot vergisinin kaçınılmaz hale gelebileceğini ortaya koyuyoruz. Ayrıca, politika alanının çok boyutlu olmasının, temel bulgularımız üzerinde belirgin bir etkisi olmadığını da tespit ediyoruz. Çalışmamız, otomasyonun siyasi süreçler ve karar alma mekanizmaları üzerindeki etkilerini anlamaya yönelik literatüre katkı sağlamaktadır.