Abstract
Bu çalışma, Avrupa’da eğitim almış mimarların ve hızlı modernleşmenin etkisiyle şekillenen İkinci Pehlavi döneminde İran konut mimarisine sürdürülebilirlik ilkelerinin nasıl entegre edildiğini incelemektedir. Önceki araştırmalar daha çok üslup ve kültürel değişimlere odaklanmış olup, çevresel performans büyük ölçüde ihmal edilmiştir. Bu eksikliği gidermek amacıyla, İran’ın farklı iklim bölgelerinden on konut seçilmiş ve doğal aydınlatma, havalandırma, yapı malzemeleri, iklime uyum, yeşil/açık alan, pasif enerji stratejileri ve mekânsal biçim olmak üzere yedi ölçüte göre 0-3 arasında puanlanarak değerlendirilmiştir. Bulgular, modernist estetiğin baskın olmasına rağmen, birçok yapının geleneksel stratejileri koruduğunu ve melez bir tasarım anlayışı benimsendiğini göstermektedir. Çalışma, sürdürülebilir mimari mirasa dair önemli katkılar sunmaktadır.