Abstract
Çeviri kaynak metni onun var olamadığı bir bağlamda temsil ettiği için varlıkla yokluğu birleştiren bir temsil olarak görülebilir. Kaynak metin ya da onun herhangi bir öğesini o an orada aynen görmeyi beklemek bu açıdan mantıksızdır çünkü kaynak metin o an orada olsa o metnin adı çeviri olmazdı. Yani, iki ayrı metinden söz etmek için farklılaşmaya ihtiyaç duyarız. Bu bakış açısıyla çeviri kaynak metinden farklılaşarak var olur ve onunla temsili bir ilişkisi vardır. Birer anlatı ve üst söylem olarak çeviribilim kuramları da çeviriyi kavramsallaştırmaları açısından farklılık gösterirler. Çeviriyi nasıl tanımladığımız çeviri kuramımızı ve çeviri kuramı da çeviri tanımımızı şekillendirir. Bu makalede çeviri bir temsil olarak ele alınarak çeviribilimde bu temsiliyetlerin farklı paradigmalardaki sınırları sorgulanacaktır.